We weten hoe we willen leven, alleen nog niet waar!

Soms praat je over verandering. Je droomt er een beetje over en fantaseert over hoe het zou kunnen zijn. Maar dat het daarna zó snel kan gaan? Dat hadden wij nooit verwacht.

Begin januari waren Hans en ik samen op vakantie op Madeira. Een prachtig eiland, waar we vele kilometers wandelden langs de levada’s. Uren buiten zijn, lopen, genieten van de natuur en vooral: tijd hebben voor elkaar.

En tijdens al die kilometers kwamen vanzelf de gesprekken.

Over ons leven thuis.

Over hoe druk het eigenlijk altijd is. Hans met zijn bedrijf in de akkerbouw en ik met mijn werk als zzp’er in de zorg, mijn werk als levenseinde doula, de camping en natuurlijk alle administratie die daar ook nog bij hoort.

We hebben allebei onze hobby’s en dingen waar we blij van worden, maar die kwamen steeds vaker op de tweede plaats. En samen zomaar eens op pad? Daar kwam eigenlijk nauwelijks iets van terecht.

Op Madeira beseften we steeds meer: als we iets willen veranderen, dan moeten we het nu doen.

Hans wordt 60. We zijn nog gezond, hebben dromen en willen nog zoveel dingen samen doen.

Maar wanneer dan?

Ooit? Later?

Nee. Misschien was dit wel het moment.

Eind januari vertelde Hans ineens dat hij de makelaar had gebeld voor een afspraak.

Een week later zaten we met hem aan tafel om een eventuele verkoop te bespreken. Ons huis, het bedrijf, de camping en het land. Een behoorlijk besluit.

Maar zelf dachten we nog heel nuchter: zo’n vaart zal het toch niet lopen?

Want wie zoekt er tegenwoordig nog zo’n groot erf met een woonhuis, schuren, land én een camping?

We zouden vast alle tijd hebben om aan het idee te wennen.

Dachten we...

De volgende dag kwam Hans behoorlijk in paniek de keuken binnen.

De makelaar had gebeld. Hij had mogelijk al een koper!

Hè?

Nu al?

Daar ging onze rustige overgangstijd.

Wat begon met een paar lange gesprekken tijdens wandelingen op Madeira, werd ineens werkelijkheid.

En snel ook.

In april was alles rond.

Ons huis verkocht.
Het bedrijf verkocht.
De camping en het land verkocht.

En onze handtekeningen stonden eronder.

In december dragen we de sleutels over. Tot die tijd wonen en werken we hier nog gewoon, maar toch is alles anders.

Want ineens is alles voor de laatste keer.

Voor Hans was het de laatste keer dat hij het land bewerkte. De laatste keer bieten, graan, bonen en vlas inzaaien. Werk dat jarenlang zo vanzelfsprekend bij zijn leven hoorde. De seizoenen kwamen en gingen en ieder jaar begon het weer opnieuw.

Maar volgend jaar niet meer.

Voor mij is dit het laatste seizoen van de camping. De laatste gasten ontvangen, de laatste gesprekjes, de laatste keren alles klaarmaken en regelen. Ook dat hoort straks niet meer bij mijn dagelijkse leven.

Het voelt vreemd.

Maar tegelijkertijd voelt het ook fijn.

Want we hebben hier zelf voor gekozen. We willen meer tijd. Voor elkaar, voor onze hobby’s, om eropuit te gaan en voor alles waar we jarenlang van zeiden: dat komt later wel.

En ondertussen moet er natuurlijk ook opgeruimd worden.

Dus gaan we de zolder op.

En daar ligt ineens een heel leven voor je.

Dozen met babykleertjes. Kinderspeelgoed. Boeken. Spullen waarvan je niet eens meer wist dat je ze had. En dan die oude, stuk geknuffelde knuffels van onze kinderen...

Je pakt ze op en ineens ben je jaren terug in de tijd.

Bij kleine kinderhandjes, bedtijd, spelen, huilen, lachen en alles wat bij die jaren hoorde. Sommige dingen zijn eigenlijk allang rijp voor de vuilnisbak, maar probeer zo’n oude knuffel maar eens weg te gooien.

Dus sta ik daar steeds weer met dezelfde vragen:

Wat kan weg?
Wat wil ik bewaren?
Wat mag mee naar ons volgende huis?

Eigenlijk gaat het niet alleen over spullen.

Het gaat over afscheid nemen van een periode in ons leven. Over herinneringen koesteren zonder alles vast te hoeven houden.

Ons volgende huis hoeft niet gevuld te worden met alles wat achter ons ligt.

Er mag ook ruimte zijn voor wat nog gaat komen.

En dan komt natuurlijk de vraag die ons nu steeds vaker wordt gesteld:

Waar gaan jullie dan wonen?

Het antwoord is heel simpel: we weten het nog niet.

Blijven we op Texel? Misschien. Maar er zijn zoveel mooie plekjes in Nederland. En nu we deze stap eenmaal hebben gezet, voelt het ook alsof we verder mogen kijken.

Wat we zoeken weten we eigenlijk wel.

Ik hou van oude, mooie bomen, van bossen en van lange wandelingen met de honden. Ik wil vanuit huis de natuur in kunnen en mooie ritten kunnen maken met mijn paard. Hans wandelt graag met me mee en zou straks ook veel meer willen fietsen.

We houden van rust en ruimte, maar willen ons ook niet helemaal afzonderen. Sociaal contact vinden we belangrijk. Even naar een dorpje, mensen ontmoeten, een praatje maken en onderdeel zijn van een omgeving.

Onze droom?

Een fijn huis met een schuur en wat land voor mijn paarden. Geen enorm bedrijf meer en geen camping die altijd aandacht vraagt. Gewoon een plek waar we kunnen wonen en genieten. Omringd door natuur en bossen, maar niet te ver van een gezellig klein dorpje.

Of die plek op Texel staat, in Drenthe, Overijssel, Gelderland of ergens waar we nu nog helemaal niet aan denken?

Geen idee.

En gek genoeg voelt dat helemaal niet verkeerd.

Een paar maanden geleden hadden we een huis, een bedrijf, land, een camping en een leven waarvan we precies wisten hoe morgen eruit zou zien.

Straks hebben we de vrijheid om opnieuw te kiezen.

Dat is spannend. Soms ook een beetje onwerkelijk. Want in december geven we de sleutels van ons oude vertrouwde leven letterlijk uit handen.

Maar misschien hoeven we nu ook nog helemaal niet te weten waar we terechtkomen.

We weten vooral hoe we ons volgende leven graag willen leven.

Met meer tijd voor elkaar.
Meer buiten zijn.
Meer wandelen.
Meer fietsen.
Meer paardrijden.
Meer zomaar eens weggaan omdat het kan.

En wat minder: dat doen we later wel.

Want misschien is dat wel het belangrijkste wat we tijdens onze wandelingen op Madeira beseften:

Later komt vanzelf. Maar als je iets wilt veranderen, moet je soms zelf de eerste stap zetten.

En die stap hebben wij gezet.

Waar hij ons brengt?

Dat ontdekken we onderweg.