Het is alweer even geleden dat ik wat schreef.



Niet omdat ik niets te vertellen had, maar gewoon omdat ik druk ben met alles wat er speelt. Zowel in mijn hoofd als met alles wat er geregeld en gedaan moet worden.

Laat ik eerst maar eens beginnen met mijn hand en pols.

Zelf vind ik dat het eigenlijk best goed gaat. De arts heeft immers gezegd dat ik rekening moet houden met een half jaar tot een jaar revalidatie. Inmiddels kan ik alweer behoorlijk veel met mijn arm. Tillen gaat steeds beter en zelfs poepscheppen bij de paarden lukt weer. Dat zijn toch de belangrijke dingen in het leven. 😉

Mijn pols buigt en draait alleen nog niet optimaal. Mezelf met mijn linkerhand afzetten bij het opstaan uit een stoel lukt bijvoorbeeld nog niet. Iedere ochtend word ik wakker met een stijve hand en vingers die nauwelijks willen buigen. Met oefeningen komt daar gelukkig in de loop van de ochtend weer beweging in.

En een handje nootjes? Geef dat voorlopig maar in mijn rechterhand, want uit mijn linkerhand liggen ze zo op de grond.

Twee keer per week ga ik naar de fysiotherapeut voor massage en oefeningen. Het herstel gaat langzaam, maar er zit vooruitgang in. Het komt vast wel goed.

Nog een kleine twee maanden.

En dan… nog een kleine twee maanden. Wat gaat de tijd ineens snel.

Dan verhuizen wij naar Katlijk.

Ik ben dus volop aan het opruimen. En jawel: de zolder is leeg! Na dertig jaar verzamelen is dat toch wel een prestatie. Ik ben zelf nogal van het bewaren en de kinderen vonden onze enorme zolder ook altijd een bijzonder handige plek om oud speelgoed, boeken en andere spullen te parkeren.

Onze zolder loopt over het hele huis, dus je kunt je voorstellen hoeveel daar in al die jaren terecht is gekomen.

Maar hij is leeg.

Struun heeft er inmiddels een goed gevulde winkel aan overgehouden en ik moet zeggen: zo'n lege zolder voelt eigenlijk ontzettend lekker.

Steeds vaker ‘voor de laatste keer’

En ondertussen zijn er steeds meer dingen die we hier voor de laatste keer doen.

Hans heeft afgelopen week voor de laatste keer onze suikerbieten gerooid.

Daarna heeft hij het land ingezaaid met groenbemester. Werk dat hij al zoveel jaren doet en dat altijd gewoon bij ons leven hoorde.

En ineens besef je: dit was de laatste keer.

Ook op de camping zijn de laatste dagen aangebroken. Op 17 oktober sluiten we de deuren. Niet alleen voor dit seizoen, maar voor ons ook echt voor de laatste keer.

Na ruim tien jaar campinggasten ontvangen, praatjes maken, boekingen regelen, schoonmaken en zorgen dat alles klaarstaat, komt daar straks een einde aan.

Het zijn van die gewone dingen waar je jarenlang eigenlijk niet bij stilstaat. Totdat je ze ineens voor de laatste keer doet.

Even naar ons nieuwe thuis.

Op 4 oktober zijn Hans en ik 's morgens samen richting ons nieuwe huis in Katlijk gegaan. We hebben eerst lekker met z'n tweeën de omgeving verder verkend. Een rondje gereden, ergens in de buurt een terrasje gepakt en een wandeling gemaakt door het natuurgebied dat rondom ons nieuwe huis ligt.

's Middags kwamen de kinderen en zijn we samen naar ons nieuwe huis gaan kijken. Gelukkig hebben ook zij het goedgekeurd!

En nee, we hebben nog geen spijt.

We kijken echt uit naar ons nieuwe leven daar. Naar de natuur, de ruimte en alles wat we opnieuw mogen gaan ontdekken.

Maar natuurlijk voelt het ook dubbel om Texel te verlaten.

Vooral het idee dat ik straks verder bij mijn ouders vandaan woon, vind ik best een dingetje. Nu kan ik spontaan denken: ik ga even om de koffie. Even langs, even bijkletsen en daarna weer naar huis.

Straks gaat dat niet meer zo makkelijk.

Dat zal wennen worden.

En wat ga ik straks doen?

Ook daar ben ik druk mee bezig.

Ik wil in de omgeving van Katlijk en Heerenveen graag weer aan het werk. Dat kan als zzp'er zijn, maar misschien juist ook wel in loondienst. Het lijkt me eigenlijk fijn om weer collega's om me heen te hebben en op die manier ook nieuwe mensen te leren kennen in onze nieuwe omgeving.

Ik zou graag in de zorg blijven werken, maar niet meer aan het bed en zonder zware ADL-taken. Mijn interesse ligt veel meer bij begeleiding, coördinatie en het ondersteunen van mensen.

Bijvoorbeeld binnen de palliatieve zorg, ouderenzorg of psychiatrische zorg. Maar ook de uitvaartbranche trekt mij en zou goed bij mij kunnen passen.

Dus wie weet…

Weet iemand in de omgeving van Katlijk, Heerenveen of iets verder daar omheen een mooie functie of vacature waarvan je denkt: Alphine, dat is echt iets voor jou? Laat het me vooral weten.

Mijn werk als Levenseinde Doula en stervensbegeleider zet ik natuurlijk ook voort. Ook in Friesland wil ik mensen en hun naasten begeleiden in de laatste fase van het leven. Maar ik weet ook dat het tijd kost om daar opnieuw een netwerk en naamsbekendheid op te bouwen.

Het voelt soms best vreemd.

Hier op Texel sluiten we steeds meer af. De zolder is leeg, de laatste suikerbieten zijn gerooid, de camping gaat bijna dicht en de verhuisdatum komt steeds dichterbij. Ondertussen ben ik in mijn hoofd alweer bezig met wat daar straks allemaal kan ontstaan.

Nog een kleine twee maanden.

Een beetje afscheid nemen, een beetje vooruitkijken.

En ergens tussen die twee werelden in, zitten wij nu.